Lijkwade voor mijn moeder

Mijn moeder van 84 vroeg mij haar lijkwade te vilten. “ wanneer ik een kist zie en bedenk dat ik daar in zal liggen, dan krijg ik het zó benauwd.” Het idee dat emoties na de dood nog doorwerken of voelbaar zijn is niet zo ongewoon. We kunnen ons immers geen voorstelling van maken hoe het is om werkelijk dood te zijn. Daarom maken we keuzes vanuit de emotionele perceptie van de levende. Wordt het een crematie of begrafenis? Een kist of lijkwade? Kiezen we voor simpel of groots? Alles is mogelijk in deze tijd waarin we zelf invulling mogen geven aan onze uitvaart.

Waar ga je heen als je dood bent?

Op haar zevende was ze bijna verdronken. In het toestand van bewusteloosheid zag ze een prachtig veld met bloemen van allerlei kleuren. We hadden een klein gesprekje over haar gevoelens van toen en nu. Zou ze daar na haar overlijden naar toe gaan? “ Dat zou fijn zijn!” zei ze.

Het maken van de wade.

Ik besloot een lijkwade te maken met bloemen. Veel bloemen! Als je er naar kijkt, wil ik dat je het gevoel krijgt dat je zo in dat bloemenveld kunt lopen. Dat de bloemen tastbaar zijn en vooral kleurrijk. Ik heb bloemen gekozen die verbonden zijn aan een herinnering. Zoals de paarse winde of de zonnebloem. Ook zijn er bloemen die een symbolische zeggingskracht hebben. Ik heb nog een lapje roze kant, waarvan mijn moeder, lang geleden, een blouse heeft gemaakt voor zichzelf. Met wat zijde en wol maak ik daar een hortensiabloem van.

Een gevoel van vrede en liefde

Ik voel me verbonden met haar tijdens het schikken van de bloemen en vilten. Na een paar weken is haar lijkwade

voltooid. Ze is blij en geëmotioneerd. ‘ Wat is het mooi en het ziet er zo vrolijk uit. Ik zou het als deken willen gebruiken!’ Ze houdt van kleur en vreugde. Er worden al genoeg tranen vergoten in het leven. Ik wil zo graag dat ze met een gevoel van vrede en liefde deze aarde verlaat.