Een vakantie blog van Rest in Felt terwijl de zomer nog niet eens is begonnen? Ja hoor, mijn vakantie zit er alweer op en ik ben gisteren met veel zin weer gaan werken. WERK?  Ik ben een van die gelukkige mensen die uren draait met het vormgeven van  de beelden die in mijn creatieve brein ontstaan. Beelden, waarvan de vorm, kleur of het thema niet zozeer te maken heeft met de schoonheid der kunsten als wel met mijn verlangen licht en ruimte te brengen in deze wereld. Hoewel mijn handen deze vakantie rust kregen waren mijn hart en hoofd bezig om dat licht en die ruimte te voelen, de vrijheid te ervaren en de kleuren in mij op te nemen van de mediterrane lente van de Alpes Maritimes. En nu verlang ik ernaar om die opgedane energie weer uit te drukken zodat het kan dienen als troost en omhulling gedurende de donkere dagen die ons allemaal wel eens overvalt. En die zijn er helaas voor sommige mensen, óók tijdens de vakantie periode is weer eens gebleken.

Ik kreeg het bericht van het plotselinge overlijden van de echtgenoot van een koorlid. (Ik zit op een heel hecht koor waarvan de leden er voor elkaar zijn en met elkaar meeleven!) Onbegrijpelijk, niet te bevatten dat het leven soms zo plotseling eindigt. Het raakt me steeds weer en dan kom ik keihard met mijn voeten op de grond: ‘Leef nu!’ roept het in mij.  En mijn lief zou daar aan toevoegen: ‘Morgen kun je dood zijn!’ Dat klinkt bizar, maar het is zo.  Zeg nú dat je om iemand geeft! Geef een compliment, een aai over iemands bol en glimlach! Doe nu wat je nog zo graag zou willen doen, drink nu je volle glas tot de bodem leeg en vier de lente en alle andere seizoenen.

Dag en nacht, licht en donker, leven en dood… er zit maar een flinterdunne schemering tussen en ze zijn elkanders spiegel.

Ik ga zo naar mijn atelier waar het licht is en waar ik weer een wade deken ga maken dat troostend licht uitstraalt en de wol de warmte geeft die de kilte van de dood even verdrijft. Dat is geen werken, dat is leven vanuit mijn kern.

Een harte groet voor de lezer,

Jantine