Jantine Abbring

“Ik moest mijzelf eerst vinden voor ik mijzelf kon creëren”

De zoektocht

Na het overlijden van mijn 4 dagen oude zoontje Sven, begon mijn zoektocht naar de essentie van het leven en de dood. Doormiddel van therapeutische opleidingen en het voeren van een praktijk, heb ik ervaren dat “de waarheid”, zoals wij die graag willen zien, zeer relatief is en dat het leven en de dood in essentie een groot mysterie zijn. Mijn zoektocht was afgerond Ik sloot mijn praktijk en zocht naar nieuwe zingeving welke ik in het maken van funeraire producten van vilt heb gevonden. Het verbind mijn levenservaring, levensvisie en passie voor textiel, met mijn behoefte aan zelfexpressie en het opheffen van dood naar een lichtere vorm.

Tijdens het viltwerk voel ik mij volledig verbonden in het hier en nu en heeft ‘tijd’ geen betekenis.
Mijn wens is de stervende te laten weten, dat hij bij overlijden, met warmte en zachtheid wordt toegedekt met kleuren en/of symbolen van het leven. Deze zullen hem begeleiden naar zijn andere vorm of overzijde.

Globetrotter

Van jongs af aan heb ik in het buitenland gewoond en ben ik in aanraking gekomen met verschillende culturen, religies en kunstuitingen die daaruit voortkomen. Allen vind ik, op de een of andere manier, mooi en waardevol om hun geschiedenis, betekenis, ritueel, symboliek en zeggingskracht. Ze hebben mij doen beseffen dat ze ons, in de kern van hun betekenis, met elkaar verbinden. De ontmoetingen met de mensen wereldwijd hebben mij gevormd tot de mens die ik nu ben, met de behoefte om uiting te geven aan alle indrukken die ik tot mij heb genomen.

Lijkwaden en textielkunst.

Mijn beide ouders vroegen mij hun lijkwade te maken. Tijdens het ontwerp, het kaarden van de wol en het vilten ontstonden de kleuren en de afbeelding die bij hen hoort (zie foto’s). Kleine details vertellen de toeschouwer wie ze zijn.

Ik maak uitvaartkunst om gedurende het leven al te gebruiken b.v. als decoratief object, of als beddensprei of anders. Waarom zou je niet genieten van mooie dingen in het leven en deze later, ( ik hoop, veel later), te gebruiken bij uw uitvaart. Het leven en de dood in een’. Zoals het in het echte leven ook gaat. Uitvaartkunst met een statement, een gevoel, een verhaal. Misschien uw verhaal.

Alles wat ik maak is geïnspireerd en met liefde ontstaan.

Zo heeft mijn levenspad, al mijn ervaringen, ambacht en passie geleid tot het maken van funeraire kunst en lijkwaden. Wellicht wandel ik ooit nog een eindje met uw mee op uw levensweg.

Rest in Felt

Rest in Felt creëert unieke, handgemaakte, vilten lijkwaden en andere uitvaart-producten. Elk item is gemaakt van 100 % natuurlijke materialen, zoals zijde, vervilte wol en andere natuurlijke vezels.

Let op: Elk item op deze website is handgemaakt en kan dus qua kleur en vorm enigszins afwijken van de foto. Allen zijn uniek en van goede kwaliteit.

Geschiedenis van Vilt

Vilt is een ‘niet geweven’ textielsoort die is verkregen door het bewerken van wol met water, zeep, warmte en wrijving zodat deze krimpt en zich een solide lap vormt. Archeologische vondsten in Turkije, Zuid-Siberië en Scandinavië, tonen aan dat vilt in de oudheid, de IJzertijd, Middeleeuwen tot heden in gebruik was.

De Romeinen maakten vilten tunieken, sokken, laarzen en harnassen om hun legers te beschermen. Ook nu nog bouwen Mongoolse nomaden hun vilten tenten (yurt) met vilt.

Vilt is zeer veelzijdig. Soms teer en transparant, soms stijf en robuust. Het kan ook worden gegoten in 3D-modellen. Het verwerken van wol tot vilten-kunstobjecten wordt tegenwoordig door vele textielkunstenaars gebezigd.

Geschiedenis van de lijkwade of doodskleed

‘Lijkwade’ is de term die meestal wordt gebruikt als verwijzing naar een begrafenis doek of wikkeldoek. Door de geschiedenis heen zien we dat de lijkwade in vele culturen werd gebruikt. Kleding was kostbaar en was voorbehouden aan de levenden.

De oudste, versierde en gevilte lijkwade is rond 6000 voor Christus in het Altai gebergte in Siberië gevonden. In Egypte werd de overledene gemummificeerd en met doeken omwonden. De Joden gebruiken een Tachrichim (lijkwade), waarvan de ‘Lijkwade van Turijn’ het meest bekende voorbeeld is. De islamitische traditie gebruikt ook een doodskleed evenals sommige orthodoxe christenen. Ook in de hindoeïstische traditie, winden ze hun dierbaren in witte doeken voordat ze worden gecremeerd . Veel Azia-tische culturen gebruiken deze vorm van ‘laatste aankleding’ van de overledene.

In Europa dateert het gebruik van een kist of doodskist uit de middeleeuwen. Voor die tijd was de lijkwade gangbaar. In 1666 werd in Engeland een wet aangenomen die een wollen lijkwade, i.p.v. een kist, verplichtte. Het gebruik van andere materialen zoals vlas, hennep, zijde, zilver- en gouddraad werd zwaar beboet. Deze wet werd in het leven geroepen om de wolhandel te stimuleren.



login